چهار شمع...

 

 

 

 

^چهار شمع به آهستگي مي‌سوختند، در آن محيط آرام صداي صحبت آنها به گوش مي‌رسيد.

^شمع اولی گفت: من صلح و آرامش هستم، هيچ كسي نمي‌تواند شعله مرا روشن نگه دارد من^باور دارم كه به زودي مي‌ميرم ....... سپس شعله صلح و آرامش ضعيف شد تا به كلي^خاموش شد

^شمع دومی گفت: من ايمان و اعتقاد هستم، ولي براي بيشتر آدمها ديگر چيز ضروري در زندگي^نيستم پس دليلي وجود ندارد كه ديگر روشن بمانم ......... سپس با وزش نسيم ملايمي^ايمان نيز خاموش گشت^.

^: شمع سومی با ناراحتی گفت^من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم^كه ديگر روشن بمانم، انسانها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده‌اند و اهميت مرا^درك نمي‌كنند، آنها حتي فراموش كرده‌اند كه به نزديكترين كسان خود عشق بورزند^..............^طولي نكشيد كه عشق نيز خاموش شد^.

^ناگهان^كودكي^وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را ديد، گفت: چرا^شما خاموش شده‌ايد، همه انتظار دارند كه شما تا آخرين لحظه روشن بمانيد^.........^سپس شروع به گريستن كرد ........... پــــــــس^...

^: شمع چهارم گفت^نگران نباش تا زمانيكه من وجود دارم ما^مي‌توانيم بقيه شمع‌ها را دوباره روشن كنيم، مـن امـــيد هستم^.

^با^چشماني كه از اشك و شوق مي‌درخشيد ..... كودك شمع اميد را برداشت و بقيه شمع‌ها را^روشن كرد^.

^نور^اميد^هرگز نبايد از زندگي شما محو شود